دوم : همكارى رسول خدا صلى الله عليه و آله در بناى مسجد : پيامبر صلى الله عليه و آله خود با جامه‌اش خشت مىكشيد ، رداى خود بر داشته بود . چون صحابه چنان ديدند ، رداها از دوش بر گرفتند و با آنها خشت و سنگ مىبردند و خود نيز در بناى مسجد شركت مىجستند . پيامبر صلى الله عليه و آله براى تشويق و ترغيب آن‌ها ، با آن‌ها كار مىكرد و هنگامى كه با آن‌ها خشت و سنگ مىكشيد مىفرمود : هذا الِحمالُ لاحمال خيبر * هذا أبر ربّنا و أطهر « 1 » ألّلهمّ انّ الأجْر أجر الآخرة * فارحم الأنصار والمهاجرة « 2 » رسول خدا صلى الله عليه و آله به عمد ، وزن شعر را در خواندن رعايت نمىفرمود و چيزى بر آن مىافزود يا مىكاست . خداى تعالى در خطاب به او فرموده است وَما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ وَ ما يَنْبَغي لَهُ « 3 » . پيامبر صلى الله عليه و آله مىخواست كارى كند كه همه ، آنچنان كه بايد ، كار كنند و هنگامى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله اينچنين خود را به رنج مىافكند كسى راحت نگزينَد . پس يكى از مسلمانان مىگفت :

--> ( 1 ) - حاصل معنى : « اين بار خشت ، در نزد خداوند بسى بهتر و پاكيزه‌تر است از بار كسى كه خرماى نيكوى خيبر را بر دوش مىكشد . » ( 2 ) - « بار خدايا ! اجر اين كار اجر آخرت است پس بر مهاجران و انصار رحمت آور . » الطبقات الكبرى لابن سعد ، ج 1 ، ص 240 و نك : وفاء الوفا ، ج 1 ، ص 228 در آنجا كه گويد : « فارحم المهاجرين والأنصار » . ( 3 ) - يس : 69